Bawełnica korówka

 

            Dużym zagrożeniem w sadach, szczególnie starszych, stanowi bawełnica korówka. Żeruje ona na pniu, konarach, pędach, ogonkach liściowych i korzeniach. Jest szczególnie groźna w szkółkach. Nie można bagatelizować jej szkodliwego działania na plantacjach sadowniczych.

            Miejsce żerowania łatwo rozpoznać po białym, woskowym nalocie przypominającym kłaczki waty. Postacią dorosłą jest bezskrzydła lub uskrzydlona mszyca. Mszyca bezskrzydła jest brunatna, pokryta woskowymi, białymi nićmi, natomiast mszyca uskrzydlona ma barwę czarną. Mszyce żerują wysysając sok z kambium zakłócają różnicowanie komórek co prowadzi do deformacji i tworzenia narośli. Narośle wytworzone z delikatnej tkanki pękają na powierzchni, ułatwiając dostęp grzybom rakotwórczym. Narośle powstają najczęściej na korzeniach i odrostach korzeniowych. Na pędach jednorocznych powstają podłużne spękania kory, co doprowadza do tworzenia się głębokich ran. Porażone przez bawełnicę drzewa są osłabione, mają mniejsze przyrosty, niższy plon owoców oraz mniejszą odporność na mróz.

            Bawełnica korówka przechodzi swój rozwój na jabłoni lub pokrewnych gatunkach. Rozmnaża się dzieworodnie, przy czym samice rodzą larwy. Rzadko składane są jaja zimowe, ale wylęgłe z nich larwy giną nie wydawszy potomstwa. Zimujące larwy na częściach nadziemnych przeważnie giną w odróżnieniu od tych zimujących na szyjce korzeniowej i korzeniach. Rozwój larw na wiosnę rozpoczyna się w końcu kwietnia, przy temperaturze powyżej 7oC. Przechodzą przez cztery stadia rozwojowe. W warunkach Polski długość rozwoju bawełnicy trwa 2 – 3 tygodnie. W ciągu roku może wystąpić około 10 pokoleń.

            W zwalczaniu bawełnicy korówki dobre efekty daje walka biologiczna przy pomocy ośca korówkowego. Wylęgłe ze złożonych w ciało jaj larwy pasożytują ciało mszyc. Występowanie ośca można poznać po tym, że porażone mszyce tracą nalot woskowy i stają się czarne. Po wylocie pasożyta pozostają czarne oskórki martwych mszyc.

            Zwalczanie chemiczne stosować po kwitnieniu w okresie wzrostu zawiązków owocowych. Lustrując sad należy przejrzeć pnie, konary, oraz odrosty korzeniowe na 50 drzewach. Liczyć należy tylko kolonie pokryte białym, woskowym nalotem, gdyż kolonie pozbawione nalotu są spasożytowane przez ośca korówkowego. Zabieg powinien być wykonany po przekroczeniu progu zagrożenia, to jest 2 porażone drzewa w próbie 50. Zabieg wykonać jednym z preparatów: Pirimor 500 WG, Actara 20WG, Movento 100 SC. Skuteczność zabiegu wzrasta po dodaniu zwilżacza.

Małgorzata Kołacz, Minikowo